آفریکوم نام طرح ایجاد پایگاه جدید فرماندهی ایالات متحده است که مسئولیت پوشش قارهء آفریقا و همهء عملیاتهای آمریکا از سپتامبر 2008 را بر عهده خواهد داشت.این در حالیست که آمريكا از چهار سال پيش با اعزام ‪ ۱۷۰۰سرباز به كشور جيبوتي يك مقر فرماندهي منطقه‌اي در شاخ آفريقا داير كرده است . در اواسط سال 2006 پس از اینکه وزیر دفاع وقت آمریکا دونالد رامسفلد تیمی از کارشناسان را برای مشاوره در مورد تاسیس پایگاه فرماندهی متحد متناسب با نیازمندیهای آفریقا تشکیل داد در ااویل دسامبر 2006 طرحی در این خصوص به جرج بوش تحویل داده شد و در ششم فبریه سال جاری میلادی کمیتهء نیروهای مسلح سنا اجازهء ایجاد این پایگاه فرماندهی آفریقائی را صادر کرد.گفته می شود عمدهء ماموریتهای آفریکوم در حوزه های دیپلماتیک ،اقتصادی ، کمک های بشردوستانه و تا اندازه ائی مداخلهء نظامی است که در راستای ممانعت از به وجود آمدن منازعات صورت می گیرد.مقامات آمریکا معتقدند آفريقا "قاره‌اي در حال تبديل شدن به بازيگر استراتژيك در صحنه جهانيست و مدعي اند كه حضور نظامي آمريكا در قاره آفريقا اعلام جنگ به كشورهاي اين قاره نيست. واشنگتن نگران ريشه دوانيدن سازمان تروريستي "القاعده" در برخي كشورهاي آفريقايي است.   طرح ایجاد پایگاه فرماندهی آفریکوم AFRICOM  در شمال آفریقا در حال حاضر یکی از استراتژیهای واشنگتن برای حضور وکنترل این قاره است . هم اکنون مسئولیت ایجاد این پایگاه بین مرکز فرماندهی آمریکا در فولوریدا وستاد فرماندهی آلمان تقسیم شده است . اما در این باره حتی در کشورهایی که با واشنگتن روابط دوستانه ای دارند از آمریکا استقبال سردی صورت گرفته است .آمریکا مدعی است که ماموریت این مقر همکاریهای امنیتی و ایجاد مشارکتهای امنیتی است نه حضور در جنگ علی رغم مخالفتهای الجزایر و لیبی با استقرار این پایگاه در این کشورها مذاکرات واشنگتن با الجزایر در این خصوص ادامه دارد.

اگر چه سابقهء برقراری روابط دو جانبه وچند جانبهء کشورهای اتحادیه اروپا وامریکای لاتین به دههء 1960 باز می گردد،اما اولین ملاقات سران دو طرف در 1999 در 28 و29 ژوئن در ریودوژانیرو برزیل برگزار شد این اجلاس که با هدف تقویت درک وتفاهم سیاسی ،اقتصادی وفرهنگی بین دو منطقه به منظور توسعه مشارکت راهبردی وایجاد زیرساختهای لازم صورت گرفت فصل اغاز مذاکرات دیپلماتیک اتحادیه های دو طرف گشت.از 1999 کمیسیون اتحادیه اروپا در توافقات مشترک مذاکره شده با مکزیک وشیلی وتوافقات همکاری با جامعهء آند (بولیوی ،کلمبیا،اکوادور،پرو،ونزوئلا)وآمریکای مرکزی (کاستاریکا،السالوادور،گواتمالا،هندوراس،نیکاراگوئه،

پاناما)ومذاکرات صورت گرفته در ادامهء مسیر توافقات مشترک با مرکوسور(آرژانتین،برزیل،پاراگوئه،اروگوئه)،موفق بود.

یکی از محورهای اساسی در روابط فرامنطقه ای اروپا در سالهای اخیر روابط این اتحادیه با کشورهای توسعه یافتهء شرق اسیا بوده است .که در این میان سهم چین وکرهء جنوبی بیشتر بوده است.

تهاجم کالاهای چینی به بازارهای بین المللی که باعضویت این کشور در سازمان تجارت جهانی ،چالشهای زیادی را فرا روی اعضای دیگر سازمان ایجاد کرده بود موجب شد که کشورهای اروپایی وامریکایی با تحریم کالاهای چینی به ویژه البسه، رقیب تازه وارد خود را به پای میز مذاکره بکشانند.بخصوص که کالاهای چینی که به دلیل نیروی کار بسیارارزان ، قیمتی بسیار نازل تر از کالاهای رقیب داشتند توانسته بودند بازارهای جهانی را به چمبرهء خود دراورده وپس از این سیطره می رفتند که در مسیر رشد کیفی قرار گیرند.

پوتین :روسیه بخش طبیعی از خانوادهء اروپاست.

اگر چه روسیه به عنوان عضو طبیعی قارهء اروپاست اما عضویت در شورای امنیت سازمان ملل ،قدرت نظامی وهسته ای ،استقلال از اتحادیهء اروپا، روسیه را به عنوان یک قارهء فرا اروپا اسیا مطرح کرده است به نحوی که شاهد تلاش اتحادیه اروپاودیگر کشورها  برای برقراری ارتباط با قطب منفک قارهء سبز هستیم.

"جنگ سرد" به دوران تاريخي اطلاق مي شود که از اواسط دهه 1940 ميلادي، با ‏پايان جنگ دوّم جهاني، آغاز شد و تا سال 1991 و فروپاشي اتحاد جماهیر شوروي، يعني ‏حدود 45 سال، دوام آورد. شاخصه های  اين دوران، رقابت و نبرد آشکار و پنهان سياسي، ‏اقتصادي، تسليحاتي، اطلاعاتي و فرهنگي بلوک غرب، به رهبري ايالات متحده آمريکا، ‏و بلوک شرق، به رهبري اتحاد شوروي، بود. اين نبرد که همراه با جنگ روانی وتبلیغاتی بود بدون کاربرد مستقیم جنگ افزارهای گرم صورت می گرفت. جنگی که بارها به مرز نبردی واقعی کشانده شد. در این زمان بسیاری از کشورهای شمال وجنوب اعلام بی طرفی کردند وکوشش کردند تا تنش های میان دو ابر قدرت را کاهش دهند  تا مبادا جنگ واقعی که یک نبرد اتمی می شد به نابودی جهان بیانجامد.در دههء 1970 با دگرگونیهائی که در روابط قدرت در جهان پدید آمد و با پیدایش قدرتهای تازه در صحنهء بین المللی بویژه چین، گرایش به همزیستی مسالمت آمیز وکاهش جنگ سرد بیشتر شد. قرارداد منع آزمایشهای اتمی وسالت میان دو ابر قدرت منعقد شد وروابط بازرگانی آنها گسترش یافت .در سال 1978 رئیس جمهور وقت آمریکا،جیمی کارتر طی نطقی رسماً پایان دوره ی جنگ سرد وجنگ صلیبی ضد کمونیستی را اعلام کرد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 عملا و بطور کامل جنگ سرد پایان یافت ونظم نوین جهانی شکل گرفت، نظامی که با یکجانبه گرائی های ایالات متحده به نام نظام تک قطبی یاد می شد . اما به باور تحلیلگران این نظام، گر چه  با حادثهء یازده سپتامبر وجنگ افغانستان و آغاز جنگ عراق تحقق یافت با طولانی شدن این جنگ ها /نمودار شدن ضعف آمریکا در این حوزه ها و جهش دوبارهء روسیه اکنون در معرض فروپاشی قرار گرفته است. علی رغم اینکه کاندولیزا رایس وزیر امورخارجهء آمریکا در اظهارات اخیر خود به کار گیری جنگ سرد جدید را اشتباه دانست اما جنگ سرد نوین  بخصوص با پدیدار شدن تضادهای خفتهء آمریکا وروسیه در مسائل خاورمیانه واروپای شرقی وآسیای مرکزی آغاز شده است. به اعتقاد ناظران روسی  استقرار سیستم آمریکایی دفاع ضد موشکی در جهان، بمعنای این است که آمریکا روندی را آغاز کرده است که هیچ محدودیتی ندارد و طی آن آمریکایی ها سعی دارند به برتری مطلق نظامی دست یابند، یعنی رقابت جدید تسلیحاتی آغاز می شود و این استراتژی از  دیدگاه مقامات روسی بدون پاسخ نمی ماند.

ابتکار همکاری هسته ائی بین هند و آمریکا معروف به پیمان 123 بر اساس توافقی شکل گرفته است که "جرج بوش"رئیس جمهوری آمریکا در 2 مارس سال 2006  درسفر خود به دهلی نو با " مانموهان سینگ" نخست وزیر هند امضا کرد ،بر اساس این توافق که پایه های آن در 18 جولای سال 2005   صورت گرفت، آمریکا متعهد شد تا به هند فناوری هسته ای صلح آمیز بدهد.برخی اختلاف نظرها سبب تاخیر در عملیاتی شدن این پیمان بود ،از سوی دیگر ، قانون هاید آمریکا نیز در مورد پیمان همکاری هسته ائی غیرنظامی با هند موانعی ایجاد می کرد بر اساس قانون هاید آزمایشات هسته ائی وعملیات استفادهء مجدد از سوخت هسته ائی را برای هند ممنوع است بدین ترتیب برای اجرائی شدن قرارداد ،هند باید بازرسی های بین المللی از تاسیسات هسته ای این کشور را می پذیرفت همچنین در صورت انجام یک آزمایش اتمی قرار داد لغو می شد.در حالی که هند خواستار داشتن حق آشکار برای بازفرآوری سوخت هسته ای  بود لذا در مذاکرات این هفته میان نمایندگان دو کشور توافقاتی در رفع موانع صورت گرفت در این میان ظاهرا هند موفق به کسب یک امتیاز مهم از  آمريكا شد بر این اساس چنانچه هند مبادرت به آزمایش هسته ائی کند رئيس جمهوري آمريكا قانون "هايد" را منسوخ اعلام خواهد كرد.در قانون هاید در بند مربوط به ایران بند از هند خواسته شده كه با ايران، حتی در زمينه انرژی غيرهسته‌ای، همكاري نكند.

 در حالی که همچنان این قرار داد با قانون ممنوعیت صادرات هسته ائی آمریکا به کشورهای غیر عضو در ان پی تی مغایرت دارد مقامات آمریکا مدعی هستند که این قرارداد با جلوگیری از رقابت تسلیحاتی بین هند وپاکستان مانع گسترش سلاحهای هسته ای خواهد شد و همچنین رابطه آمریکا و هند را تقویت می کند.براساس این قرارداد، هند به فناوری هسته ای غیرنظامی ساخت آمریکا دست خواهد یافت و در مقابل، بازرسان اجازهء بازدید از 14 راکتور هسته ای که برای مصارف متعارف فعالیت دارند، بدست می آورند.هند همچنین اجازه خواهد یافت 8 راکتور نظامی خود را خارج از دید بازرسان توسعه دهد.

مقدمه:

 بررسی موضوعی رویکرد ایالات متحده نسبت به موضوع هسته ائی کره شمالی مستلزم یک نگاه تاریخی به روابط آمریکا وکرهء شمالی است .

هر چند سرزمین کره به لحاظ عملی از سال 1945 طی کنفرانسهای بین المللی یالتا (کریمه وپوتسدام ) به دو قسمت تقسیم شد اما رسما در سال 1948 منجر به تشکیل کره شمالی تحت نفوذ بلوک شرق و کره جنوبی تحت نفوذ بلوک غرب گشت تا بدین ترتیب جنگ سرد دو بلوک شرق وغرب آشکار تر گردد.

اما شانه خالی کردن شوروی از حمایت کره شمالی در جریان جنگ دو کره در 1950 آغازی دیگر برای تکوین یک فلسفهء سیاسی دیگر بود که با اختلاف دو پشتیبان اصلی کره شمالی یعنی چین وشوروی که در دههء 60 به تحرکات نظامی دو متحد علیه یکدیگر نیز انجامید روند تدوین این فلسفهء سیاسی سرعت گرفت .ایدئولوژی جوچه یا اتکا به خود که از اواخر دههء 60 توسط کیم ایل سونگ مطرح شد تلفیقی از ایدئولوژی مارکسیسم وناسیونالیسم بود که بر اساس اصول سه گانهء استقلال ،وحدت مسالمت آمیز واتحاد بزرگ ملی ،خط منفتری نسبت به ایدئولوژی کمونیستی چین واتحاد جماهیر شوروی بود.

در حالی که سفر سارکوزی به روسیه و گرجستان به توافق شش ماده ای صلح انجامید ، کاندولیزا رایس از احتمال لغو توافق هسته ای ایالات متحده و روسیه در پی اقدام نظامی مسکو بر علیه گرجستان و حمایت از استقلال آبخازیا و اوستیای جنوبی ، خبر داد ، اما سرگی لاوروف وزیر خارجه­ی روسیه نیز اعلام کرد به زودی روابط دیپلماتیک روسیه و آبخازیا و اوستیای جنوبی تاسیس می شود . بدین ترتیب به نظر می رسد مناقشه قدرت بین مسکو – واشنگتن وارد مرحله­ی تازه ای شده است. در حالی که بعد از دیدار بوش و پوتین در بندر سوچی روسیه در آوریل 2008 و همچنین ملاقات همزمان وی با مدودف رئیس جمهور جدید روسیه ، انتظار می رفت با مذاکرات صورت گرفته که حتی به وعده ی بوش به لغو قانون جکسون-ونیک در سال جاری میلادی انجامید ، روابط دو کشور وارد مرحله ی همکاری و گسترش روابط دو جانبه شود. اما شروع بحران قفقاز نشان داد نه تنها چالش های فی مابین قابل چشم پوشی نیست بلکه بصورت دامنه دار در حل گسترش است. اهرم فشار روسیه از طریق انرژی بر اروپا ، که از اروپا به ایالات متحده وارد می شود ، واشنگتن را در حالتی متحیرانه قرار داده است که آیا ناگزیر از پذیرش قدرت جهانی روسیه است ؟ در حالی که تحلیلگران آمریکائی نیز به شکست سیاست های کهنه واشنگتن برای حمایت بی قید و شرط از برخی دولتها چون گرجستان اذعان می کنند.

مقاله­ی آندره کوچین در مرکز مطالعات بین المللی و استراتژیک CSIS در این باره با وجود آمریکائی بودن تحلیل ، جالب و خواندنی و قابل تامل است.

امروز نیکولو سارکوزی به همراه رئیس کمیسیون اروپا خوزه مانوئل بارسو و خاویر سولانا برای آماده سازی شرایط صلح میان روسیه و گرجستان وارد مسکو شد. پیش از این بعد از نشست اتاحادیه اروپا در اول سپتامبر ، مدودف و سارکوزی مذاکره تلفنی داشتند و مدودف بر نقش سازنده فرانسه در هدایت اروپا به موضعی متعادل تاکید کرده بود. در حالی که از بیانیه این نشست که به اعتقاد روسها از اقدامات تجاوزکارانه گرجستان به آبخازیا و اوستیای جنوبی چشم پوشی کرده بود ، ابراز تاسف داشت.

منابعی از کاخ الیزه حاکی از توافق روسیه و فرانسه در طرح صلح 5 ماده ای مدودف و سارکوزی است. که هدف آن تضمین خروج نیرو های باقیمانده ی روسیه از گرجستان است. منابع فرانسوی همچنین تاکید داشتند که یگانهای روسی مستقر در آبخازیا و گرجستان مورد بحث نیستند. ضمن اینکه سارکوزی در تلاش است در مورد تعیین زمان یک نشست بین المللی در مورد تامین امنیت و ثبات در آبخازیا و اوستیای جنوبی در 6 ماه آینده نیز با سران دو کشور به توافق برسد. انتظار می رود پس از ملاقات سارکوزی و همراهان با رئیس جمهور روسیه ، هیات اروپایی به تفلیس نیز سفر کنند.

بررسی ارتباط امنیت ملی و منافع ملی مستلزم تعریف و تبین هر دو مفهوم و شاخصه هاو مولفه های مرتبط می باشد.اما در این میان قابل ذکر است که چگونگی فهم امنیت ملی ومنافع ملی به عنوان دو مفهوم علوم انسانی همچون مفاهیم انتزاعی دیگر به نوع نگاه سیاستگذاران باز می گردد.

اما در نگاه کلی آنچه مسلم است امنیت ملی در گرو حفظ بقاء _استقلال وثبات سیاسی و حفظ و ارتقاء منافع ملی یک ملت می باشد به عبارت دیگر امنیت ملی عبارت است از توانایی یک کشور در رفع تهدیدهای داخلی و خارجی علیه حیات سیاسی یا منافع ملی است.واتر لیپمن می گوید یک ملت وقتی دارای امنیت است که در صورت اجتناب از جنگ بتواند ارزشهای اساسی خود را حفظ کند ودر صورت اقدام به جنگ بتواند آن را به پیش ببرد در تعریفی دیگر امنیت ملی دستیابی به شرایطی است که به یک کشور امکان می دهد از تهدیدهای بالقوه ویا بالفعل خارجی و نفوذ سیاسی واقتصادی بیگانه در امان باشد ودر راه پیشبرد توسعهء اقتصادی ورفاه عامه توسعه اجتماعی وانسانی و تامین وحدت و موجودیت حقوقی و سیاسی کشور فارغ از مداخلهء بیگانگان گام بردارد.

عنوان  : نقد فصل اول کتاب بینش جامعه شناختی

 نقدی بر جامعه شناسی آمریکائی

تا لیف سی رایت میلز

 ترجمهء دکتر عبدالمعبود انصاری

 خلاصهء فصل اول:نوید علوم اجتماعی                       

کتاب بینش جامعه شناختی به عنوان کیفر خواست علیه جامعه شناسی غیر متعهد آمریکائی است که بر اساس سنت تحقیقات علوم اجتماعی کلاسیک به دنبال بینش جامعه شناسی است تا تاثیر رویدادهای بزرگ ودامنه دار زندگی خصوصی وفعالیتهای اجتماعی خودش ودیگران را درک کند. در واقع میلز با بینش جامعه شناختی فراتر از ارتباطات مرئی زندگی خصوصی واجتماعی افراد به شخصه و با هم به دنبال تبیین ارتباطات نامرئی این دو عرصهء زندگی افراد جامعه است.میلز با انتقاد از محققان معاصر خودش مدعی است که محققان معاصرش بطور زیرکانه ای از طرح مسائل اساسی جامعه طفره رفته ونسبت به مسائل اساسی توده ها بی تفاوت هستند .در حقیقت به جای پرداختن به مسائل مهمی چون بیکاری به مسالهء اوقات فراغت می پردازند ویا به جای پرداختن به مسالهء کودکان بی سرپرست وفقیر به دنبال تحلیل کتاب کودکان هستند. 

رادیکالیسم معطوف به گرایشهای تندروی سیاسی است .این کلمه از رادیکس radix در زبان لاتین برگرفته شده است که به معنای ریشه است. رادیکالیسم در علوم انسانی به آن دسته از اندیشه‌ها و رفتارها گفته می‌شود که خواهان اقداماتی تند و ریشه‌ای در بهبود جامعه هستند و دگرگونی‌های بنیادی را در امور سیاسی، اقتصادی و اجتماعی طلب می‌کنند.به عبارت دیگر، رادیکالیسم دلالت دارد بر هر فکر و عمل سیاسی و اجتماعی که خواستار دگرگونی‌های ژرف، عمیق، بی‌درنگ و همه‌جانبه در نهاد‌های موجود است.

 رهیافت رادیکال در مسیر دستیابی به اهداف، هیچ سازشکاری و مصلحت اندیشی را نمی‌پذیرد و نقطه‌ی مقابل محافظه‌کاری است. از نظر تاریخی رادیکالیسم همواره با نارضایتی از وضع موجود و تمایل به دگرگونی اساسی سیاسی واجتماعی همراه بوده است در واقع هیچ منفعت و ارزشی در حفظ وضع موجود نمی‌بیند و فرایند اصلاح و بهبود را نیز مستلزم تغییرات اساسی می‌داند.این اصطلاح به طور معمول برای همهء نظریه ها و روشهای راست وچپ تندرو  چون کمونیسم ،فاشیسم ونازیسم به کار برده می شود.اصطلاح رادیکال برای نخستین بار در انگلستان توسط چارلز جیمز فاکس از رهبران حزب لیبرال به کار برده شد.و از آن پس جناح محافظه کار حزب لیبرال به رادیکال مشهور شد.برخی از اندیشمندان خشونت را ذات رادیکالیسم نمی دانند و  علت وجودی رادیکالیسم رادر ناتوانی نهاد‌های موجود از پاسخ به توقعات جدید و فزاینده‌ی نیروهای تحول‌خواه و ممانعت ساختاری حکومت‌های مستقر از تغییرات مورد نظر مردم می دانند.این گروه معتقدند یکی دانستن رادیکالیسم با خشونت و تغییرات پرشتاب و آنی،  از  حربه‌هایی است که در مخالفت با رادیکالیسم به کار برده می‌شود؛ در حالی که مقوله‌های خشونت و شتاب مفاهیم اصلی و تعیین کننده در رادیکالیسم نیستند. بر این اساس اطلاق رادیکال به حرکتهای خشونت آمیز بنیادگرایانه از سوی رسانه ها عامل اصلی بر نگرش منفی به این اصطلاح است.در حالی که رادیکالیسم در صحنه‌ی عمل، مانند انقلاب، می‌تواند با روش‌های متفاوتی اعم از مسالمت‌آمیز یا خشونت‌آمیز دنبال شود، خشونت یک شکل عمل رادیکالیستی است و تنها شکل آن محسوب نمی‌شود.

این روزها که تقریبا اکثر محافل سیاسی جهان روی دخالت نظامی روسیه در گرجستان متمکز شده اند ...ناگزیر از نظاره ی تحلیل تحلیلگران هستم اما بر حسب اتفاق دیشب در مطالعه ی مقاله ی شکست روسیه ؛ هزینه های مقابله ی تازه شده به قسمتی از این مقاله در صفحه ی سوم رسیدم که به موضوع شروع مناقشه واشنگتن-مسکو-تفلیس برمی گرده برگردان مفهومی این قسمت از کمی بالاتر مبین این مطلب است که :

در دوره پوتین اسرائیل به طور فراینده ای نقش مهمی در سیاست خاورمیانه ای روسیه بازی می کرد . چند ماه پیش از انتخاب باراک ، پوتین نخست وزیر روسیه شد و به سرعت وارد جنگ چچن شد. در این زمان برخی گروه ها مخالف نزدیکتر شدن توافقات روسیه واسرائیل بودند :

1. عوامل طرفدار عرب در وزارت خارجه روسیه که امیدوار بودند روابط مسکو با جهان عرب همچون دوره اتحاد جماهیر شوروی ترمیم شود.

2. عوامل ضد سامی گرائی که همچنین ضد اسرائیلی بودند سیاستهای آنها ریشه در حزب کمونیست روسیه و ملی گرایان روسیه داشت. [1]

3. آژانس فروش تسلیحات روسی، رسو بورنو اگسپورت [2] که در تلاش برای باسازی اقتصادی روسیه بود و با کشورهائی چون ایران ، سوریه در معامله بود در حالی که اسرائیل تحمل روابط تسلیحاتی روسیه با کشورهائی چون ایران و سوریه یعنی دشمنان اسرائیل را نداشت.

4. جامعه مسلمانان روسیه که تقریبا 20% جمعیت روسیه را تشکیل می دادند.